دیوارهای من

بعضي آدمها اصولا اهل رضايت نيستن،‌يعني هيچ چي تو زندگي راضيشون نميكنه، دنبال هزار و يك چيز مختلف و متفاوت ميرن و وقتي بهش ميرسن باز هم هنوز راضي نيستن. اين آدمها به نظر من مشكل اعتماد به نفس دارن. يا اعتماد به نفسشون انقدر بالاست كه همه چيز جز خوشون براشون كوچيك و بي ارزشه يا اينكه انقدر اعتماد به نفس پاييني دارن كه تلاش خودشون رو در رسيدن به هدفهاشون ناديده مي گيرن. اين آدمها تقريبا براي من غير قابل تحمل هستن،‌اما يه دسته ديگه از آدمها هستن كه حتي از اين ناراضيون هم غيرقابل تحمل تر هستن و اتفاقا اونها هم همين مشكل اعتماد به نفس رو دارن... اين عده كساني هستن كه همه رو مسخره مي كنن يا از همه ايراد مي گيرن. بيشتر اونهايي كه جزو اين عده هستن و اعتماد به نفس خوبي هم دارن، تقريبا 98% اطرافيانشون رو مسخره مي كنن و دسته ديگه كه دچار خود كم بيني هستن از 98 % اطرافيانشون ايرادهاي بني اسراييلي مي گيرن. اون 2% هم كه دور از تيررس اين عده هستن كساني هستن كه وضعيت اعتماديشون حادتر از اين دسته‌هاست.