دستم درد مي كنه...

نمي خوام باور كنم كه تمام تلاش من براي فراموش كردن اتفاقات پارسال بي نتيجه بوده، يك خواب ساده نبايد بتونه تمام خواست و تلاش من رو به اين راحتي زير سوال ببره. 

مي تي كومون...

1- به شدت معتقدم كه نقد كردن با توهين كردن و بويژه تحقير كردن متفاوته. براي همين هم شايد خيلي وقتها پيش مياد كه فكر مي كنيم كسي نقدپذير نيست، اما چقدر از خودمون ميپرسيم هدفمون از نقد چي بوده، لحنمون چقدر مناسب با هدفمون بوده؟

2- عميقا اعتقاد دارم كه انسانهايي كه وراي تربيت خانواده هاشون خودشون رو تربيت مي كنن و به نوعي چگونگي بودنشون به انتخاب خودشون هست، قابل احترام تر از افرادي هستند كه رفتارهاشون هرچند هم عالي و بي عيب و ايراد از روي انتخاب نيست. منظورم اينه كه اگه كسي انتخاب مي كنه شخصيتي اعتراضگر داشته باشه به نظر من قابل احترامتر از كسي هست كه نمي دونه چرا هيچ وقت اعتراض نميكنه.

3- دفعه ديگه كه خواستي من رو نقد كني لطفا اول به لحنت دقت كن، چون من آدمي نيستم كه بشه تحقيرش كرد. بعد به اين فكر كن كه رفتار من انتخابم بوده يا از والد ناخودآگاهم نشات گرفته....