دیوارهای من

به نظر من بحث تربيت نيست، مهم ايجاد باور هستش، ما خودمون داريم اين باور رو در آقايون تقويت مي كنيم كه لوازم خانگي متعلق به خانوم هاست، كه زن مثل ميكسر و ساندويچ سازه، ظلمي كه ما داريم به خودمون مي كنيم كمتر از ظلمي كه سالهاست از سيستم هاي مرد سالار بر زنان تحميل كردن كمتر نيست.

براي مادر ها همون، براي همسرانمون چيزي متعلق به خودشون هديه بگيريم، لوازم خانگي متعلق به خونه است نه متعلق به زنان.

پ.ن:  يكي از همكارهاي آقاي شركت امروز اومده پيشم مي گه يه راهنمايي مي كني مي خوام براي خانومم عطر بگيرم، پيش خودم گفتم ما كه داريم با خودمون بد تا مي كنيم چه خوبه يكي رو مي بيني كه هنوز حواسش هست كه خانوم ها جز خانه داري احساس هم دارند.

سال ها پيش وقتي در ايران جنگ بود جوانان و كودكان زيادي كشته شدند، سالها بعد از آن تعدادي از عاملان اين كشتار ها از جمله صدام حسين به بدترين و خوارترين شكل ها از بين رفتند و بي شك هر كس ديگري كه در به كام مرگ فرستادن انسان هاي بي گناه دست داشته است بي مكافات نخواهد ماند، امروز در سوريه كودكان و جوانان زيادي كشته مي شوند، بشار اسد يا هر شخص نا شناخته ي ديگري كافيست به سرنوشت پيشينيان نه چندان دور خود نگاهي بيندازد، كسب قدرت، ثروت و جاه طلبي به قيمت حيثيت، شرافت و جانش را به جان خريده است، درست مثل قذافي، اما چه تضميني وجود دارد كه آنچه بر قذافي گذشت بر بشار اسد نگذرد، چه او خود براي رسيدن به قدرتش تلاش كرده بود و اين ميراث پدر را بر دوش دارد...

صحنه جان دادن كودك دو ساله سوري كه نفس هايش كم كم كند مي شد، بر هر انساني سخت و سنگين است، حس ناتواني سختترش مي كند، اما واقعيت اين است كه همه ما مقصريم، اگر جهان جاي زشتي شده است ما همه مقصريم، گناه كاريم كه فرياد نزديم، گناه كاريم كه آسوده خوابيديم، فرزندانمان را در آغوش گرفتيم و مرگ كودكان را سكوت كرديم، ما گناهكاران بزرگ قرنيم، كه دنيا به اينجا كشانده ايم...

خبر ترك وطن اطرافيان اين روزها خبري عادي شده است، هر روز يكي از ما كم مي شود، يكي از ما برنامه رفتنش را مي چيند و در اين ميان تلاش ما براي كار، براي پروژه، براي ساختن..

گاهي فكر ميكنم براي چه كساني مي خواهيم بسازيم، اين همه تلاش براي راه اندازي يك پروژه جديد، اين همه اصرار، پيگيري و فشار عصبي در كار در نهايت منجر به سود چه كساني خواهد شد؟ كساني كه خود را از ما چنان جدا كرده اند كه ما و امثال ما را به رفتن، به رها كردن و رفتن كشانده اند...

خبر رفتن آدمها درست بعد از جلسه ي سختي كه با كارفرماي پروژه داشته ام غم بزرگي مي شود در گلويم، اندوهي مي شود كه نمي دانم به كدامين اميد پاكش خواهم كرد...

سال 88 نه از ذهن جوانان دهه 60، نه از ذهن صدها خانواده رنجج ديده و نه حتي از كارنامه تمام برنامه ريزاني كه در حوادث آن سهم داشتند پاك نخواهد شد، اين لكه ي ننگ بر دامان كساني كه خود بهتر ار هركسي مي دانند چه كرده اند باقي خواهد ماند درست مثل درد باتومهايي كه زدند بر تن مردمان اين مرز و بوم...

اين سال آخر هم خواهد گذشت، ديگر نه آنان كه رفته اند بر خواهند گشت و نه آنان كه مانده اند خواهند ماند، ديگر سرنوشت اين مملكت براي كسي جز آنان كه فرصتي براي چپاول به دست آورده اند مهم نخواهد بود، و براي يك كشور چه چيزي وحشتناك تر از بي تفاوتي مردمش به سرنوشتش مي توان تصور كرد...

آنها كه مي مانند مي خواهند بسازند، آنها كه مي روند هم مي خواهند بسازند، آنها دنيا را و اين ها دنياي خودشان را... هم آنها كه مي مانند پشيمانند، هم آنها كه مي روند...

كسي آيا مي داند آنها كه مي مانند اميدوارترند يا آنها كه مي روند؟

امروز صبح باز از خودم كندمت، سرت را از تن جدا كردم و به حال دختر هفده ساله اي كه در سي سالگي زندگي مي كند گريستم..

يك اتفاق ساده، يك اتفاق يكبار مصرف، يك زنجيره به هم پيوسته تا من را در كنار تو قرار دهد... و من كه به سادگي همان اتفاق باور كردم...

اما ديگر نه دختر نوجواني وجود دارد كه زندگي را در عشق خلاصه كرده باشد، نه عشقي كه زندگي را با رنجي لذت بخش همراه كند..

اين من هستم، و لبخندي كه كفه ي ترازوي آينده را سنگين تر كرده است...

فكر مي كنم از "مائده هاي زميني" باشه..